اسکن سه‌بعدی، طراحی رایانه‌ای و پرینت سه‌بعدی با فراهم کردن امکان ثبت دیجیتال فرم اندام و ساخت محصولات اختصاصی، نقش مهمی در ارتوپدی فنی پیدا کرده‌اند. این فناوری‌ها می‌توانند فرایند ارزیابی و ساخت کفی، کفش طبی، ارتز و پروتز را دقیق‌تر و قابل اصلاح‌تر کنند؛ اما نتیجه نهایی همچنان به ارزیابی تخصصی، طراحی اصولی، انتخاب متریال مناسب و پیگیری پس از تحویل وابسته است. در این مقاله، تاثیر فناوری سه‌بعدی، کاربردهای آن و نکات مهم انتخاب یک کلینیک ارتوپدی فنی بررسی شده است.
ارتوپدی فنی در سال‌های اخیر فقط به ساخت کفی، کفش طبی، ارتز یا پروتز محدود نمانده است. ورود فناوری‌های دیجیتال، به‌ویژه اسکن سه‌بعدی، طراحی رایانه‌ای و پرینت سه‌بعدی، شیوه ارزیابی و ساخت بسیاری از وسایل ارتوپدی را تغییر داده است. در روش‌های جدید، اطلاعات مربوط به فرم بدن، اندام یا کف پا می‌تواند با جزئیات بیشتری ثبت شود، در محیط نرم‌افزاری مورد بررسی قرار گیرد و سپس برای ساخت وسیله‌ای متناسب با شرایط فرد به کار برود.
البته فناوری به‌تنهایی جایگزین ارزیابی تخصصی نمی‌شود. یک اسکن خوب زمانی ارزشمند است که درست انجام شود، اطلاعات آن به‌درستی تفسیر شود و طراحی نهایی بر اساس نیازهای واقعی فرد، وضعیت حرکتی، میزان فعالیت، سن، وزن، مشکل جسمی و هدف درمانی انجام بگیرد. به همین دلیل، اسکن و پرینت سه‌بعدی را باید بخشی از یک فرایند کامل دانست، نه راه‌حلی مستقل برای همه مشکلات ارتوپدی.
در این مطلب، نقش این فناوری‌ها در ارتوپدی فنی، مزایا، محدودیت‌ها و تأثیر آن‌ها بر ساخت وسایل اختصاصی را بررسی می‌کنیم.
اسکن سه‌بعدی در ارتوپدی فنی چیست؟
اسکن سه‌بعدی روشی برای ثبت فرم و ابعاد یک اندام یا بخش‌هایی از بدن با استفاده از اسکنرهای تخصصی است. در این فرایند، اسکنر با ثبت نقاط مختلف سطح بدن، یک مدل دیجیتال سه‌بعدی ایجاد می‌کند. این مدل می‌تواند شکل پا، قوس کف پا، فرم اندام، وضعیت بخشی از ستون فقرات یا ناحیه‌ای را که قرار است ارتز و پروتز روی آن قرار بگیرد، نمایش دهد.
در روش‌های سنتی، برای ساخت بعضی وسایل ارتوپدی از قالب‌گیری گچی یا روش‌های دستی استفاده می‌شود. قالب‌گیری سنتی همچنان در برخی شرایط کاربرد دارد و نمی‌توان آن را به‌طور کامل کنار گذاشت؛ اما اسکن سه‌بعدی در بسیاری از پروژه‌ها امکان ثبت دیجیتال، ذخیره اطلاعات و اصلاح آسان‌تر طراحی را فراهم می‌کند.
یکی از تفاوت‌های مهم روش دیجیتال این است که اطلاعات به شکل یک فایل قابل پردازش ذخیره می‌شود. بنابراین، متخصص می‌تواند مدل اولیه را در نرم‌افزار مشاهده کند، نقاط موردنظر را اصلاح کند و پیش از ساخت، جزئیات بیشتری را بررسی کند. در صورت نیاز به سفارش مجدد نیز اطلاعات قبلی می‌تواند به‌عنوان مرجع مورد استفاده قرار بگیرد؛ البته وضعیت جسمی فرد ممکن است در طول زمان تغییر کند و تکرار ارزیابی همیشه ضروری است.
فرایند دیجیتال از اسکن تا ساخت چگونه انجام می‌شود؟
فرایند استفاده از فناوری سه‌بعدی در ارتوپدی فنی معمولاً چند مرحله دارد. ترتیب و جزئیات این مراحل بر اساس نوع وسیله، مشکل فرد و امکانات مرکز متفاوت است، اما در حالت کلی می‌توان آن را به شکل زیر توضیح داد:
۱. ارزیابی اولیه و تعیین هدف
پیش از اسکن، شرایط فرد باید بررسی شود. این بررسی می‌تواند شامل گفت‌وگو درباره مشکل اصلی، مشاهده وضعیت ایستادن و راه رفتن، بررسی دامنه حرکتی، توجه به محل درد، ارزیابی سابقه آسیب یا جراحی و شناخت فعالیت‌های روزانه باشد.
برای مثال، هدف از ساخت یک کفی طبی ممکن است کاهش فشار در ناحیه پاشنه، حمایت از قوس کف پا یا توزیع بهتر فشار باشد. هدف از ساخت یک ارتز نیز می‌تواند حمایت از مفصل، محدود کردن حرکت خاص، اصلاح وضعیت یا کمک به عملکرد اندام باشد. وقتی هدف مشخص نباشد، حتی یک اسکن دقیق هم لزوماً به محصول مناسب منجر نمی‌شود.
۲. ثبت اطلاعات با اسکن سه‌بعدی
در این مرحله، اسکنر اطلاعات سطح موردنظر را ثبت می‌کند. برای رسیدن به نتیجه قابل اتکا، وضعیت قرارگیری بدن، میزان حرکت فرد، زاویه اندام و شرایط انجام اسکن اهمیت دارد. حرکت در زمان اسکن می‌تواند باعث ایجاد خطا یا تغییر شکل در مدل دیجیتال شود؛ به همین دلیل، همکاری مراجعه‌کننده و مهارت اپراتور نقش مهمی دارد.
اسکن سه‌بعدی معمولاً بدون تماس مستقیم و بدون درد انجام می‌شود. این ویژگی برای افرادی که با قالب‌گیری گچی احساس ناراحتی دارند یا برای کودکان اهمیت بیشتری دارد. با این حال، بدون درد بودن اسکن به معنای بی‌نیازی از ارزیابی کامل نیست. اطلاعات به‌دست‌آمده باید در کنار معاینه و بررسی عملکردی تفسیر شود.
۳. طراحی رایانه‌ای
پس از تهیه اسکن، مدل دیجیتال وارد نرم‌افزار طراحی می‌شود. در این مرحله، متخصص یا طراح می‌تواند شکل وسیله را متناسب با آناتومی فرد و هدف موردنظر تنظیم کند. ضخامت، محل حمایت، نواحی کاهش فشار، فضای لازم برای حرکت و نحوه قرارگیری وسیله روی بدن، از جمله مواردی هستند که ممکن است در طراحی مورد توجه قرار بگیرند.
یکی از مزیت‌های طراحی رایانه‌ای این است که اصلاحات پیش از ساخت نهایی قابل مشاهده و بررسی هستند. این موضوع می‌تواند به کاهش آزمون‌وخطا و افزایش هماهنگی بین طراحی و مشخصات موردنظر کمک کند. البته مدل نرم‌افزاری باید توسط فردی بررسی شود که هم با اصول ارتوپدی فنی و هم با محدودیت‌های ساخت آشنایی داشته باشد.
۴. انتخاب روش ساخت و متریال
هر وسیله ارتوپدی الزاماً با پرینتر سه‌بعدی ساخته نمی‌شود. با توجه به نوع محصول، میزان فشار، نیاز به انعطاف‌پذیری، وزن، دوام، تماس با پوست و هدف استفاده، ممکن است از پرینت سه‌بعدی، دستگاه‌های CNC، روش‌های ترکیبی یا تکنیک‌های متداول ساخت استفاده شود.
انتخاب متریال نیز اهمیت زیادی دارد. یک ماده ممکن است برای نمونه‌سازی یا یک وسیله سبک مناسب باشد، اما برای تحمل فشار مداوم یا استفاده طولانی‌مدت گزینه مناسبی نباشد. به همین دلیل، تصمیم درباره جنس و روش ساخت باید بر پایه نیاز فرد و مشخصات وسیله انجام شود، نه صرفاً جدید بودن فناوری.
۵. ساخت، بررسی و تنظیم
پس از نهایی شدن طراحی، وسیله ساخته می‌شود. در این مرحله، ابعاد، لبه‌ها، ضخامت، وزن، محل تماس و تناسب کلی باید بررسی شود. پس از تحویل نیز ممکن است به تنظیم یا اصلاح نیاز باشد؛ زیرا تجربه واقعی فرد هنگام استفاده می‌تواند نکاتی را نشان دهد که در مرحله طراحی روی صفحه نمایش مشخص نبوده است.
پیگیری پس از تحویل یکی از بخش‌های مهم ارتوپدی فنی است. وسیله‌ای که در ابتدا مناسب به نظر می‌رسد، ممکن است در استفاده روزمره نیازمند تغییر جزئی باشد. همچنین بدن فرد، الگوی راه رفتن، میزان فعالیت یا شدت مشکل ممکن است تغییر کند. بنابراین، نتیجه کار فقط به لحظه تحویل محصول وابسته نیست.
مهم‌ترین تأثیر اسکن سه‌بعدی بر ارتوپدی فنی
ثبت دیجیتال و امکان بررسی دقیق‌تر
اسکن سه‌بعدی اطلاعات فرم اندام را به شکل دیجیتال ثبت می‌کند. این مدل به متخصص اجازه می‌دهد بخش‌های مختلف را از زوایای متفاوت مشاهده کند و در طراحی به جزئیاتی توجه داشته باشد که در یک تصویر دوبعدی یا اندازه‌گیری محدود کمتر دیده می‌شوند.
این ویژگی به‌خصوص در ساخت وسایلی اهمیت دارد که باید با سطح بدن هماهنگ باشند. هرچه تماس وسیله با بدن بیشتر باشد، تناسب فرم و توزیع فشار اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. کفی، کفش طبی، بریس، ارتزهای اندام و برخی پروتزها، نمونه‌هایی هستند که طراحی اختصاصی در آن‌ها نقش مهمی دارد.
کاهش وابستگی به قالب‌گیری سنتی
قالب‌گیری گچی در شرایط خاص می‌تواند مفید باشد، اما برای همه افراد تجربه راحتی ایجاد نمی‌کند. گچ ممکن است سنگین باشد، زمان آماده‌سازی داشته باشد و در صورت تغییر وضعیت اندام، نتیجه قالب را تحت تأثیر قرار دهد. اسکن سه‌بعدی امکان اندازه‌گیری سریع‌تر و تمیزتر را فراهم می‌کند و برای بسیاری از مراجعه‌کنندگان تجربه ساده‌تری دارد.
با این حال، «جایگزینی قالب‌گیری» نباید به معنای حذف قضاوت تخصصی تلقی شود. اسکن تنها شکل سطحی اندام را ثبت می‌کند و اطلاعاتی مانند میزان درد، کیفیت حرکت، انعطاف‌پذیری، فشارهای عملکردی و نیازهای روزمره باید از راه‌های دیگر نیز ارزیابی شوند.
امکان اصلاح طراحی پیش از ساخت
در روش‌های دیجیتال، طراحی اولیه می‌تواند پیش از ساخت بررسی شود. این امکان برای کنترل ضخامت، شکل کلی، محل حمایت و تناسب وسیله اهمیت دارد. اگر طراحی به اصلاح نیاز داشته باشد، تغییر آن در محیط نرم‌افزار معمولاً ساده‌تر از اصلاح یک محصول ساخته‌شده است.
این فرایند می‌تواند احتمال دوباره‌کاری را کاهش دهد، اما تضمین نمی‌کند که همه محصولات از اولین مرحله کاملاً بدون نیاز به تنظیم باشند. در ارتوپدی فنی، آزمون عملی و بازخورد مراجعه‌کننده همچنان اهمیت دارد.
ذخیره و استفاده مجدد از اطلاعات
یکی از مزیت‌های مدل دیجیتال، قابلیت ذخیره اطلاعات است. این ویژگی می‌تواند برای مقایسه وضعیت فرد در دوره‌های مختلف، ساخت مجدد وسیله یا بررسی تغییرات احتمالی کاربرد داشته باشد. با وجود این، استفاده از اسکن قبلی همیشه کافی نیست؛ چون رشد کودک، تغییر وزن، جراحی، آسیب، تغییر الگوی راه رفتن یا تغییر شدت مشکل می‌تواند نیاز به اسکن و ارزیابی جدید ایجاد کند.
امکان شخصی‌سازی بیشتر
در ارتوپدی فنی، تفاوت‌های فردی اهمیت زیادی دارند. دو نفر ممکن است هر دو از درد پاشنه یا صافی کف پا شکایت داشته باشند، اما به دلیل تفاوت در فرم بدن، میزان فعالیت، وزن، نوع کفش و الگوی حرکتی به یک وسیله کاملاً مشابه نیاز نداشته باشند.
مدل دیجیتال و طراحی رایانه‌ای، امکان تغییر جزئیات وسیله را برای هر فرد فراهم می‌کنند. این شخصی‌سازی می‌تواند به ساخت محصولی کمک کند که از نظر فرم، اندازه، میزان حمایت و نحوه قرارگیری با شرایط فرد هماهنگ‌تر باشد.
پرینت سه‌بعدی چه نقشی در ساخت وسایل ارتوپدی دارد؟
پرینت سه‌بعدی فرایندی است که در آن محصول بر اساس فایل دیجیتال و با افزودن لایه‌به‌لایه ماده ساخته می‌شود. این روش به تولید قطعاتی با فرم‌های پیچیده و جزئیات قابل تنظیم کمک می‌کند. در حوزه ارتوپدی فنی، پرینت سه‌بعدی می‌تواند برای نمونه‌سازی، ساخت برخی اجزای ارتز و پروتز، تهیه قطعات سفارشی و تولید محصولاتی با فرم اختصاصی مورد استفاده قرار بگیرد.
یکی از مزایای مهم پرینت سه‌بعدی، آزادی بیشتر در طراحی است. در روش‌های سنتی، بعضی شکل‌ها یا تغییرات ممکن است به ابزار و زمان بیشتری نیاز داشته باشند، اما در ساخت دیجیتال، فرم نهایی می‌تواند مستقیماً از مدل رایانه‌ای تولید شود.
همچنین در برخی پروژه‌ها، پرینت سه‌بعدی به کاهش ضایعات مواد کمک می‌کند؛ زیرا ماده بر اساس مدل طراحی‌شده استفاده می‌شود. البته میزان صرفه‌جویی به نوع دستگاه، جنس ماده، روش چاپ و طراحی محصول بستگی دارد و نمی‌توان آن را برای همه سفارش‌ها یکسان دانست.
آیا پرینت سه‌بعدی همیشه به معنای نتیجه بهتر است؟
خیر. استفاده از پرینتر سه‌بعدی به‌تنهایی کیفیت محصول را تضمین نمی‌کند. نتیجه نهایی به مجموعه‌ای از عوامل وابسته است:
- دقت اسکن و کامل بودن اطلاعات اولیه
- وضعیت مناسب بدن یا اندام هنگام اسکن
- تخصص فرد در تفسیر اطلاعات و طراحی
- انتخاب درست متریال
- تنظیمات دستگاه و کیفیت فرایند ساخت
- کنترل کیفیت محصول پس از تولید
- ارزیابی وسیله در زمان استفاده
- پیگیری و اصلاح احتمالی پس از تحویل
به همین دلیل، مقایسه روش‌ها باید بر اساس نتیجه واقعی و نیاز فرد انجام شود. یک وسیله چاپ‌شده ممکن است برای یک کاربرد مناسب باشد، اما برای کاربردی دیگر به روش ساخت متفاوتی نیاز داشته باشد. همچنین دقت دیجیتال، زمانی به ارزش درمانی تبدیل می‌شود که تصمیم‌های طراحی بر اساس اصول صحیح و وضعیت واقعی مراجعه‌کننده گرفته شوند.
تأثیر این فناوری‌ها بر کفی و کفش طبی
کفی و کفش طبی از رایج‌ترین حوزه‌هایی هستند که می‌توانند از اسکن سه‌بعدی و طراحی دیجیتال بهره ببرند. در ساخت کفی اختصاصی، فرم کف پا، وضعیت قوس، محل‌های دریافت فشار و نوع استفاده فرد اهمیت دارد. فردی که بیشتر روز را ایستاده کار می‌کند، نیاز متفاوتی با ورزشکار یا کودک در سن رشد دارد.
با اسکن سه‌بعدی، فرم کف پا به‌صورت دیجیتال ثبت می‌شود و طراح می‌تواند مدل کفی را متناسب با آن تنظیم کند. در این مرحله، هدف فقط پر کردن فضای قوس یا تغییر شکل ظاهری کفی نیست؛ بلکه باید مشخص شود وسیله قرار است چه حمایتی ایجاد کند و چگونه با کفش و راه رفتن فرد هماهنگ شود.
در مورد کفش طبی نیز علاوه بر شکل پا، فضای موردنیاز انگشتان، محل فشار، نوع رویه، کفی، زیره و کاربرد روزانه بررسی می‌شود. اسکن می‌تواند بخشی از این اطلاعات را دقیق‌تر ثبت کند، اما انتخاب کفش مناسب همچنان به ارزیابی تخصصی و توجه به شرایط هر فرد نیاز دارد.
تأثیر اسکن و طراحی دیجیتال بر ارتزها
ارتز وسیله‌ای است که برای حمایت، محدود کردن یا هدایت حرکت بخشی از بدن طراحی می‌شود. ارتزهای اندام تحتانی، اندام فوقانی و ستون فقرات، هرکدام نیازهای متفاوتی دارند. اگر وسیله به‌درستی روی بدن قرار نگیرد، ممکن است باعث فشار، ناراحتی یا کاهش همکاری فرد در ادامه استفاده شود.
مدل‌سازی سه‌بعدی به طراح کمک می‌کند فرم کلی ارتز را پیش از ساخت بررسی کند. جای بندها، لبه‌ها، نواحی تماس و مسیر حرکت می‌توانند در طراحی مورد توجه قرار بگیرند. در ارتزهای کودکان، این موضوع اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا وسیله باید با سن، رشد و فعالیت کودک تناسب داشته باشد و تا حد امکان امکان پیگیری و اصلاح دوره‌ای برای آن در نظر گرفته شود.
نباید فراموش کرد که ارتز باید با تجویز و هدف مشخص ساخته شود. استفاده خودسرانه از وسیله‌ای که برای فرد دیگری طراحی شده، ممکن است نتیجه مطلوبی نداشته باشد.
کاربرد فناوری سه‌بعدی در پروتز و اندام مصنوعی
در ساخت پروتز، تناسب میان عضو باقی‌مانده، سوکت یا بخش اتصال و اجزای عملکردی اهمیت زیادی دارد. اگر پروتز به‌خوبی روی اندام قرار نگیرد، استفاده از آن دشوار می‌شود و ممکن است فشار نامناسب یا ناراحتی ایجاد کند.
اسکن سه‌بعدی می‌تواند در ثبت فرم اندام و طراحی بخش‌هایی از پروتز به کار برود. طراحی رایانه‌ای نیز امکان بررسی فرم، ابعاد و هماهنگی اجزا را فراهم می‌کند. در برخی موارد، پرینت سه‌بعدی می‌تواند برای ساخت قطعات سفارشی یا نمونه‌های اولیه استفاده شود.
در فرایند ساخت پای مصنوعی با اسکن سه بعدی، فرم اندام باقی‌مانده و نواحی موردنیاز برای طراحی می‌توانند به‌صورت دیجیتال ثبت و برای ساخت سوکت یا بخش‌های اختصاصی پروتز استفاده شوند. این روش به تیم ارتوپدی فنی کمک می‌کند طراحی را با دقت بیشتری با آناتومی فرد، سطح فعالیت و نیازهای عملکردی او هماهنگ کند؛ با این حال، انتخاب اجزای پروتز، تنظیم نهایی و ارزیابی راحتی و عملکرد آن همچنان باید بر اساس معاینه و نظر متخصص انجام شود.
آیا اسکن سه‌بعدی برای کودکان مناسب است؟
کودکان معمولاً با قالب‌گیری‌های طولانی یا فرایندهای ناراحت‌کننده همکاری کمتری دارند. اسکن سه‌بعدی می‌تواند فرایند ثبت فرم اندام را برای بسیاری از کودکان ساده‌تر و کوتاه‌تر کند. این مزیت در ساخت کفی، کفش، ارتز یا برخی وسایل اختصاصی کودکان قابل توجه است.
با این حال، بدن کودک در حال رشد است و شرایط او ثابت نمی‌ماند. وسیله‌ای که چند ماه قبل مناسب بوده، ممکن است با رشد پا یا تغییر الگوی حرکتی نیاز به تنظیم یا تعویض داشته باشد. بنابراین، در خدمات کودکان، پیگیری دوره‌ای اهمیت زیادی دارد و استفاده از فایل یا محصول قبلی بدون ارزیابی جدید همیشه منطقی نیست.
محدودیت‌های اسکن و پرینت سه‌بعدی در ارتوپدی فنی
فناوری‌های دیجیتال مزایای قابل توجهی دارند، اما محدودیت‌هایی نیز باید در نظر گرفته شود. نخست اینکه حرکت فرد هنگام اسکن می‌تواند دقت مدل را کاهش دهد. دوم اینکه اسکنر فقط اطلاعاتی را ثبت می‌کند که در محدوده و شرایط تصویربرداری قرار گرفته‌اند. اطلاعاتی مانند درد، ضعف عضلانی، میزان تحمل فشار یا عادت‌های حرکتی باید با ارزیابی‌های دیگر بررسی شوند.
همچنین دقت همه اسکنرها یکسان نیست و کیفیت خروجی به نوع دستگاه، نرم‌افزار، مهارت کاربر و شرایط محیطی وابسته است. در پرینت سه‌بعدی نیز نوع ماده و روش ساخت می‌تواند بر دوام، انعطاف‌پذیری و قابلیت استفاده محصول اثر بگذارد.
به همین دلیل، بهتر است هنگام مراجعه، به‌جای تمرکز صرف بر عبارت‌هایی مانند «تکنولوژی پیشرفته»، درباره کل فرایند سؤال شود: چه چیزی اسکن می‌شود؟ اطلاعات چگونه ارزیابی می‌شوند؟ طراحی را چه فردی انجام می‌دهد؟ محصول با چه روشی ساخته می‌شود؟ پس از تحویل چه نوع تنظیم یا پیگیری وجود دارد؟
نقش کلینیک تخصصی در استفاده درست از فناوری
ارزش فناوری زمانی مشخص می‌شود که در یک مسیر حرفه‌ای و منظم به کار گرفته شود. در یک مرکز ارتوپدی فنی، اسکن باید بخشی از ارزیابی باشد و نه جایگزین آن. همچنین طراحی دیجیتال باید با شناخت آناتومی، اصول بیومکانیک و تجربه ساخت همراه شود.
کلینیکی که از مدت‌ها قبل اسکن سه‌بعدی و طراحی رایانه‌ای را در فرایند ساخت وسایل ارتوپدی به کار گرفته است، می‌تواند تجربه بیشتری در مدیریت جزئیات این مسیر داشته باشد.
این رویکرد به این معنا نیست که یک روش برای همه مراجعان مناسب است. برعکس، هدف از فناوری دیجیتال این است که اطلاعات بیشتری برای تصمیم‌گیری درباره هر فرد فراهم شود و وسیله نهایی با آناتومی، فعالیت روزانه و نیازهای عملکردی او هماهنگ‌تر باشد.
هنگام انتخاب کلینیک ارتوپدی فنی به چه نکاتی توجه کنیم؟
برای انتخاب مرکز مناسب، بهتر است چند موضوع را از قبل بررسی کنید:
- آیا پیش از ساخت، وضعیت فرد به‌طور کامل ارزیابی می‌شود؟
- آیا مرکز از اسکن سه‌بعدی برای هدف مشخص استفاده می‌کند یا فقط به‌عنوان یک ابزار تبلیغاتی از آن نام می‌برد؟
- آیا طراحی و ساخت محصول اختصاصی است؟
- آیا نوع متریال و روش ساخت بر اساس کاربرد محصول انتخاب می‌شود؟
- آیا نمونه یا طراحی پیش از ساخت نهایی بررسی می‌شود؟
- آیا پس از تحویل، امکان تنظیم و پیگیری وجود دارد؟
- آیا درباره زمان استفاده، نحوه مراقبت و علائم نیازمند مراجعه مجدد توضیح داده می‌شود؟
برای افرادی که در شیراز به دنبال بررسی خدمات اسکن، ساخت کفی، کفش طبی، ارتز یا پروتز هستند، مراجعه به کلینیک ارتوپدی فنی در شیراز می‌تواند فرصتی برای دریافت ارزیابی متناسب با شرایط فرد باشد. تصمیم نهایی درباره نوع وسیله، روش ساخت و زمان استفاده باید پس از بررسی وضعیت مراجعه‌کننده گرفته شود.
جمع‌بندی
اسکن سه‌بعدی و پرینت سه‌بعدی، ارتوپدی فنی را به سمت فرایندهایی دقیق‌تر، قابل ثبت و قابل اصلاح‌تر هدایت کرده‌اند. اسکن می‌تواند ثبت فرم بدن و اندام را ساده‌تر کند، طراحی رایانه‌ای امکان بررسی مدل را پیش از ساخت فراهم می‌آورد و پرینت سه‌بعدی نیز ساخت برخی محصولات و قطعات اختصاصی را امکان‌پذیر می‌کند.
با این حال، نتیجه مطلوب فقط با داشتن دستگاه یا نرم‌افزار به دست نمی‌آید. ارزیابی تخصصی، وضعیت صحیح بدن هنگام اسکن، طراحی اصولی، انتخاب متریال مناسب، کنترل کیفیت و پیگیری پس از تحویل، اجزای اصلی یک فرایند موفق هستند. به همین دلیل، هنگام انتخاب مرکز ارتوپدی فنی باید کل مسیر خدمات را بررسی کرد، نه فقط یک فناوری خاص را.
فناوری سه‌بعدی زمانی بیشترین فایده را دارد که در خدمت نیاز واقعی فرد قرار بگیرد. در این صورت، می‌تواند به ساخت وسایلی کمک کند که از نظر فرم، عملکرد و راحتی با شرایط هر مراجعه‌کننده هماهنگی بیشتری داشته باشند.
